آتشسوزیهای علفزارها به زودی یکی از تهدیدهای اصلی برای خانههای حاشیه شهرها و شهرکها خواهند بود. این هشداری است که آتشنشانان پس از فراخواندن مردم برای پذیرش مسئولیت بیشتر در مهار خطر آتشسوزیهای جنگلی، میدهند.
به دلیل بهار خشک و یک ماه مارس غیرمعمول گرم، تعداد بیسابقهای از آتشسوزیها در مراتع و زمینهای بایر، منطقهای به وسعت دو برابر شهر بریستول را در سال جاری ویران کردهاست.
به گفتهی نشنال تراست (National Trust)، امسال "بدترین سال برای این آتشسوزیهای ناشی از عوامل انسانی در سراسر کشور" است. فعالان حفاظت از محیط زیست میگویند آتشسوزیهای جنگلی برخی از نادرترین گونههای حیات وحش کشور را به آستانه انقراض سوق دادهاست.
اما آتشنشانان میگویند چالش بزرگ پیش رو، گسترش آتشسوزیهای علفزارها به خانههای حاشیه شهرها و شهرکها خواهد بود. در تابستان با دمای 40 درجه سانتیگراد در سه سال گذشته، دهها خانه در وِنینگتون (Wennington) و دِگنهام (Dagenham)، در حاشیه لندن، بر اثر آتشسوزی ویران شدند. آتشنشانان شلوغترین 24 ساعت خود را از زمان جنگ جهانی دوم تجربه کردند.
دِیو سوالو (Dave Swallow)، مشاور تاکتیکی ارشد آتشسوزیهای جنگلی در شورای ملی روسای آتشنشانی میگوید: "من فکر میکنم بزرگترین چالش ما در آینده، در آیندهای نه چندان دور، همانطور که در سال 2022 دیدیم، رابطهی بین مناطق روستایی و شهری است: هر نوع ساختمانی که در مجاورت پوشش گیاهی، مناطق باز و بکر قرار دارد. من فکر میکنم این مسئله، به ویژه در آتشسوزیهای تابستانی، بزرگترین چالش ما خواهد بود."
مقابله با تهدید آتشسوزیهای علفزارها نیازمند یادگیری از سازمانهای آتشنشانی بینالمللی، از جمله کسانی است که در ماه ژانویه با آتشسوزیهای لسآنجلس مبارزه کردند.
این ممکن است به معنای بازنگری در قوانین برنامهریزی محلی و نحوه طراحی ساختمانها باشد، مانند زوجی که خانهی مقاوم در برابر آتشسوزی آنها در منطقه پَلیسیدز (Palisades) سالم ماند، در حالی که خانههای همسایهشان از بین رفتند، زیرا با یک سقف سبز و پوشش مقاوم در برابر آتش ساخته شده بود. این میتواند به معنای نگاهی دوباره به نازک کردن پوشش گیاهی در باغها برای به حداقل رساندن خطر آتشسوزی نیز باشد.
سوالو (Swallow)، که فرمانده گروه آتشنشانی هرفورد و ووستر (Hereford and Worcester) است، میگوید: "من فکر میکنم تغییری که باید ایجاد شود این است که مردم مسئولیت بیشتری بپذیرند. ما به خانه کسی میرویم و دزدگیر نصب میکنیم، به آنها توصیههایی میکنیم درباره اینکه "تستر خود را زیر کابینت قرار ندهید، شبها تلویزیون خود را از برق بکشید."
توصیه ما در آینده، در مناطق مناسب، این خواهد بود که نگاهی به اطراف بیندازند، به درختانی که درست تا خط سقف خانهشان رسیدهاند توجه کنند، به این که چگونه آتش میتواند از آن قطعه زمین باز به ملک آنها سرایت کند."
به گفتهی توماس اسمیت (Thomas Smith)، جغرافیدان مدرسه اقتصاد لندن (London School of Economics)، بهطور تاریخی، بریتانیا هر از گاهی سالهای بدی را از نظر آتشسوزیهای جنگلی تجربه کردهاست. اما این وضعیت به سمت داشتن فصلهای آتشسوزی جنگلی منظمتر و قابل پیشبینیتر تغییر کردهاست.
سازمانهای آتشنشانی در سال جاری تاکنون بیش از 400 بار برای خاموش کردن آتشسوزیهای جنگلی فراخوانده شدهاند. تا این زمان در سال 2022، که قبلاً یکی از بدترین سالها بود، این تعداد 189 مورد بود.
برخلاف آتشسوزی سَدلورث (Saddleworth) در سال 2018، که مقادیر زیادی دود غلیظ را به سمت منچستر و لیورپول گسیل کرد و در اوج خود به 20 دستگاه خودروی آتشنشانی نیاز داشت، امسال با آتشسوزیهای کوچک زیادی مشخص شدهاست. به گفته سوالو (Swallow)، این آتشسوزیها معمولاً به بین یک تا چهار دستگاه خودروی آتشنشانی نیاز دارند.
آتشنشانان در حال اتخاذ رویکردهای جدیدی برای مبارزه با آتشسوزیهای جنگلی هستند، در میان پیشبینیهایی مبنی بر اینکه روزهای خطر آتشسوزی در این قرن به دلیل تغییرات آب و هوایی افزایش خواهد یافت. یکی از جدیدترین این رویکردها، سوزاندن تاکتیکی است، یا به قول سوالو (Swallow)، "مبارزه با آتش با آتش".
سازمانهای آتشنشانی و امداد در نورثآمبرلند (Northumberland)، لانکاشر (Lancashire)، منچستر بزرگ (Greater Manchester) و جنوب ولز (South Wales) همگی با ایجاد آتشسوزیهای خود، در آتشسوزیهای جنگلی فعال مداخله کردهاند. این کار معمولاً شامل سوزاندن عمدی پوشش گیاهی در جلوی آتش اصلی برای ایجاد یک آتشبُر (firebreak) است.
تیمها از خودروهای ویژهای برای رسیدن به محل آتشسوزی استفاده میکنند. از جمله خودروهای ردیفدار نظامی سابق برای عبور از مراتع باز و خودروهای همهجارو (all-terrain vehicles) در زمینهای ناهموار اما خشکتر. در جاهای دیگر، سازمانها از لندروور (Land Rovers) و مرسدس اونیموگ (Mercedes Unimogs) استفاده میکنند که در دهه 1940 برای استفاده در مزارع طراحی شده بودند، اما اکنون در مناطق دورافتاده و دشوار به کار گرفته میشوند.
آتشنشانان همچنین از نوعی تجهیزات محافظت فردی استفاده میکنند که در جنوب اروپا دیده میشود. لباسهای تخصصی آتشسوزیهای جنگلی بسیار سبکتر و کمحجمتر از لباسهایی هستند که برای مبارزه با آتشسوزیها در ساختمانها و مناطق شهری پوشیده میشوند.
سوالو (Swallow) میگوید: "این به شما مانورپذیری بیشتری برای راه رفتن در زمینهای ناهموار میدهد." او گفت که آتشنشانان گاهی اوقات مجبور میشوند مایلها برای رسیدن به محل آتشسوزی جنگلی پیادهروی کنند.
پهپادها (Drones) اکنون ابزاری استاندارد برای شناسایی هوایی هستند. تیمها از آنها برای ارزیابی اندازه و گسترش آتش استفاده میکنند و از تصویربرداری حرارتی برای شناسایی نقاط داغ پس از خاموش شدن آتشسوزیها استفاده میکنند. با این حال، حتی با پیشرفتهترین تجهیزات، آتشنشانان فقط میتوانند تا حدی آتش را پس از آنکه در سراسر منطقه گسترش یافت، کنترل کنند.
آتشسوزیهای امسال همچنین منجر به بحثی در مورد بهترین راه برای مدیریت مناطق مرتفع به منظور جلوگیری از خروج آتش از کنترل در وهله اول شدهاست. برخی میگویند مدیران زمین باید به روش سنتی سوزاندن مراتع در زمستان برای جلوگیری از تجمع پوشش گیاهی پایبند باشند. دیگران میگویند این سوزاندن دورهای از تبدیل شدن مراتع به مناظر سرسبز و باتلاقی که در برابر آتش مقاومتر هستند، جلوگیری میکند.
اندرو گیلراث (Andrew Gilruth)، مدیر اجرایی انجمن مورلند (Moorland Association)، محدودیتهای دولتی در سوزاندن مراتع را عامل تشدید آتشسوزیهای جنگلی امسال دانست. او گفت محدودیتهای اعمال شده توسط نچرال انگلند (Natural England) منجر به کاهش 73 درصدی سوزاندن و چمنزنی زمستانی در مراتع شدهاست، "بنابراین شما این افزایش کلی در بار سوخت را دارید."
او گفت پروژههای احیای طبیعت - که برخی از آنها توسط دولت و برخی دیگر توسط مالکان زمین به تنهایی حمایت میشوند - "بهطور چشمگیری بار سوخت را افزایش دادهاند." وی افزود: "شما میتوانید پوشش گیاهی را به گونهای ساختاربندی کنید که خسارت ناشی از آتش را محدود کنید، بنابراین سادهلوحانه است که بگوییم همه احیای طبیعت بد است. اما نکته اصلی امروز احیای طبیعت است، زیرا این فرض وجود دارد که اگر همه چیز را به حال خود رها کنید، در برابر آتش مقاوم خواهد بود."
استیو میکلرایت (Steve Micklewright)، از سازمان خیریه احیای طبیعت اسکاتلندی تریز فور لایف (Trees for Life)، گفت دلایل خوبی وجود دارد که فکر کنیم مناظر احیاشده کمتر قابل اشتعال هستند. سوزاندن دورهای باعث رشد خلنگ (heather) میشود که به دلیل سطح بالای خود بسیار قابل اشتعال است.
از سوی دیگر، مناطق مرتفع کاملاً احیاشده شامل "موزاییکی از جنگلهای انبوه، جنگلهای پراکنده و زمینهای توربدار باز" خواهند بود. درختان به دلیل سطح پایینتر خود به راحتی نمیسوزند، در حالی که مردابهای توربدار مرطوب به عنوان آتشبُر طبیعی عمل میکنند.
میکلرایت (Micklewright) میگوید: "اگر دائماً در حال سوزاندن منطقه باشید، اغلب به زمینهای توربدار آسیب میرسانید و همچنین از احیای جنگل جلوگیری میکنید. شما به منطقه اجازه نمیدهید که تکامل یابد و به عنوان یک منطقه طبیعی تغییر کند."